Epilog ♥

Życie, nie jest łatwe jeśli kocha się kogoś z przeszłością i problemami.

_______________________________________________________________________________

Siedziałem na kanapie jedząc ciasto czekoladowe i zapijając je malinową herbatą. Gemma i Julie rozmawiały o czasach liceum, a ja niemiłosiernie się nudziłem. Po co ona mnie tu w ogóle przywiozła to nie wiem. Może chciała wyciągnąć mnie z domu. Sam nie wiem.  Oglądałem starą kronikę, którą dziewczyny raczyły mi wręczyć. Było w niej kilku świetnych chłopaków, lecz żaden nie był taki jak Lou. Po naszej krótkiej telefonicznej rozmowie nie mogłem doczekać się powrotu do domu. Musiałem wrócić jak najszybciej, ale przecież sam nie mogę. Mam tylko siedemnaście lat. Gem nigdy nie pozwoliła by mi wrócić taki kawał samemu.  Postanowiłem zaryzykować.

-Gem, mógłbym wrócić już do domu?
-Sam?
-Jeśli nie miałabyś nic przeciwko.
-Harry to ponad dwie godziny drogi. Nie jestem pewna czy to dobry pomysł.
-A jeśli zadzwoniłbym do Liam’a, żeby mnie odebrał?
-W takim wypadku nie ma problemu.
-Dziękuję.

Ucałowałem, ją czule w policzek. Wyszedłem z pokoju i zadzwoniłem do Liam’a.  Zgodził się mnie odebrać. Po dłuższym czasie samochód podjechał pod dom. Ubrałem płaszcz i pożegnałem się z gospodynią. Spakowała mi do pudełka duży kawałek ciasta dla mnie i kolegów. Gem oświadczyła, że skoro ja wracam to ona zatrzyma się tu na kilka dni. Nie miałem nic przeciwko. Zamknąłem drzwi i ruszyłem w stronę samochodu. Otworzyłem drzwi i moim oczom ukazał się nikt inny jak Lou. Ale jak? Przecież dzwoniłem do Liam’a. A to cwany lis. Musieli być razem.

-Wsiadasz?
-Tak.
-Harry, chciałbym ci to wszystko wyjaśnić, ale nie wiem jak.
-Może od początku. Nie wiem dlaczego tak się zachowałeś, ale chcę abyś wiedział, że bardzo mnie to zabolało.
-Wiem i przepraszam. To wszystko zaczęło się po śmierci Ben’a. Miałem koszmary po których zachowywałem się dziwnie. Byłem na przymusowej terapii w zakładzie psychiatrycznym bo nie było ze mną żadnego kontaktu. Harry ja wciąż winie się za ten wypadek. Nie chciałem ci mówić, bo wiem że wtedy zostawiłbyś mnie.
-Lou, nigdy bym cię nie zostawił i ty powinieneś to wiedzieć. Kocham Cię i chcę być z tobą do końca życia. Nie zostawię cię i będę o ciebie dbał rozumiesz?
-Rozumiem.
-Mam jednak nadzieję, że będziesz mi mówił o wszystkim. Chcę być częścią twojego życia. Chcę zajmować najważniejsze miejsce w twoim sercu i chcę byś mnie kochał.
-Kocham Cię Harry i nigdy nie przestanę.

Po tych wyznaniach połączyliśmy nasze usta w gorącym pocałunku i oboje pogrążyliśmy się w marzeniach o wspólnej przyszłości.
__________________________________________________________________________
Cieszę się, że dotrwałam do końca. Po tych bojach, które przeszłam i nie dotrzymywaniem słowa co do rozdziałów, ale myślę że wszystkim sie podobało. Dziękuję wszystkim który czytali i komentowali. Zabieram się za Niam'a i zaczęłam pisać nowe opowiadanie ale to dopiero może za jakieś 2-3 miesiące ujrzy światło dzienne. Dziękuje wszystkim, którzy motywowali mnie do dalszej pracy a w szczególności Izabelce i Karolinie. Bez was bym tego nie skończyła. Pozdrawiam Ewa ♥

Rozdział 10 ♥

„-Ben obudź się już po ósmej. -ymm jeszcze minutkę. -Musisz wstać inaczej spóźnimy się do szkoły i znowu będzie źle. -Nic nam nie zrobią. Wracaj do łóżka. Dziś możemy sobie odpuścić. -Tylko, że ja nie chce odpuszczać. proszę cię wstawaj. -No dobra, dobra już idę.

Ruszyłem swoje obolałe ciało przecierając oczy dłonią. Mój chłopak zniknął z pola widzenia zostawiając mnie samego, jak co rano. Wyjąłem z szafy koszulkę i przetarte dżinsy. Dzień zapowiadał się strasznie. Wokół wszędzie roznosiła się mgła i nieprzyjemny zapach wilgoci. Mieszkałem tu już dobre kilka lat, lecz pogoda wciąż była dla mnie katorgą. Zszedłem na dół po marmurowych schodach prowadzących do jadalni. Lou siedział przy stole czytając gazetę i sącząc kawę.

 Ten piękny chłopak zaskakiwał mnie każdego ranka. Jego muskularna choć drobna klata unosiła się i opadała równomiernie. Stałem na progu nie mogąc nacieszyć oczu jego widokiem. Powolnym krokiem zaszedłem go od tyłu i złożyłem delikatny pocałunek na jego szyi. Odchylił lekko głowę dając mi lepszy dostęp, więc nie pozostałem dłużny. Układałem pocałunki wzdłuż linii jego szyi schodząc coraz niżej na obojczyki. Lou przymykał oczy z każdą następną malinką.

 -Ben spóźnimy się. -Nic się nie stanie. -Ale naprawdę. -Louuu. Proszę.
 Spojrzałem głęboko w jego oczy i miałem pewność, że wyraził na to wszystko zgodę. Odsunąłem stołek od stoły siadając okrakiem na swoim chłopaku. Gładził moje włosy z taką czułością. Uwielbiałem czuć jego delikatne palce błądzące gdzieś pomiędzy moimi lokami.  Te niebieskie oczy wpatrujące się w każdym mój ruch. To było więcej niż podniecające. To było takie gorące. Wszystko działo się tak powoli. Zacząłem odpinać guziki jego perfekcyjnie zapiętej koszuli.

 Składałem pocałunki na jego klatce zostawiając po sobie czerwone ślady. Uwielbiałem widzieć, że jest tylko mój, że nikt inny nie będzie go miał. Był tylko mój i tak pozostanie na zawsze.  Pomogłem zdjąć mu koszulę rzucając ją za siebie na stół. Louis siedział na krześle wpatrując się w każdy mój ruch.

 Energicznym ruchem podniósł się wraz ze mną i powędrował do salonu. Usadził się na kanapie. Ściągnął ze mnie koszulkę lekko przygryzając moje sutki. Dreszcze przeszedł przez całe moje ciało. To uczucie było wręcz cudowne. Nie do opisania. Gładził dłonią moją klatkę piersiową, a ja oddawałem się przyjemności. Przewrócił nas w taki sposób, że to ja leżałem teraz po nim.

 Całował mój tors wyznaczając mokrą ścieżkę prowadzącą tu do podbrzusza. Odpiął energicznie moje stare dżinsy i opuścił je znacząco. Złożył kilka gorących pocałunków na moich bokserkach doprowadzając mnie tym do szaleństwa. Robił to z taką pasją jakbyśmy pierwszy raz się kochali. Wsadził dłoń w moje spodenki i gładził moją męskość.

 Jęk rozkoszy rozniósł się po domu. Lou przyspieszał ruchy. Byłem bliski końca. Wiedział to. Opuścił moją bieliznę i wziął penisa do ust. Robił to delikatnie. Każdy ruch jego języka był jak niebo w kapsułce. Zadrżałem lekko i opadłem na oparcie kanapy. Louis podniósł głowę, spoglądając na mnie z ukradka. Podniosłem go złączając nasze usta w szalonym i namiętnym pocałunku.  Leżeliśmy wtuleni na kanapie nie zważając na czas. To wszystko było jak magia. Magia, która zostanie z nami na wieki. „



„Perspektywa Louis”

-Louis!! Louis!! Obudź żeś się do cholery!!
-Co ? Co się dzieje ?
-Louis spóźnisz się do szkoły!!
-Co ? Ben ? Jak ? Jest wcześnie.
- Louis wstań. Proszę cię.
-Nie chcę. Wróć do mnie do łóżka.
-Louis co się z Tobą dzieję?
-Jak co się ze mną dzieje ?- odwróciłem się i ujrzałem Liam’a wpatrującego się we mnie jak w idiotę.
-Wstajesz ?
-Liam ?
-Tak ?
-Gdzie Ben ?
-Lou. Co ? Jak to gdzie Ben ?
-No, gdzie jest Ben?
-Louis Ben nie żyję. Co się dzieje ?
-Co ? Jak to nie żyję! Jeszcze przed chwilą tu był! Budziłem go, uprawialiśmy sex, leżeliśmy, a potem Ty.
-Louis miałeś sen. Znowu.
-To nie był sen! To nie może być sen! Oddaj mi Ben’a!
-Lou uspokój się proszę. Wszystko będzie okej.
-Nic nie będzie okej. Oddaj mi Ben’a !
-Lou gdzie jest Harry?
-Jaki Harry ?
-Lou oddychaj. Harry twój chłopak.
-Harry? Nie wiem. Pokłóciliśmy się i on nie chcę ze mną rozmawiać.
-O co się kłóciliście?
-Liam musimy o tym rozmawiać? Naprawdę?
-Tak, bo przez to znowu masz te syn i jesteś nie szczęśliwy!
-Obudził mnie, któregoś ranka, a ja jak widzisz miałem ten sam sen. Powiedziałem mu, że ma się wynosić i oddać mi Ben’a. Boże wiem, że to nie jego wina ale wtedy byłem taki otumaniony.
-Musisz z nim porozmawiać.
-A myślisz, że nie chciałem. Tylko, że on za każdym razem mnie odrzuca.
-Lou ! Musisz! Inaczej twój związek legnie w gruzach przez samego Ciebie.
-Wiem.

„Perspektywa Harry’ego”

Leżałem w łóżku oglądając migoczące gwiazdki na suficie. Rozdzierało mnie od środka. Byłem zły, przygnębiony i smutny. Nikt ni mógł mi pomóc. Gemma nie wiedziała co się dzieje, a ja nie miałem zamiaru jej mówić. Lou. Tak Lou. Nie rozmawialiśmy od dwóch tygodni. Każdy dzień drążył w moim sercu jeszcze większą pustkę. Rozgoryczenie powiększało się, lecz nie mogłem wrócić. On sam mnie wyrzucił, więc po co miałem wracać? To bez sensu. Być z kimś, kto nie chce być z Tobą. 

-Harry chodź już.
-Gdzie?
-Jedziemy dziś odwiedzić moją przyjaciółkę.
-Muszę jechać ?
-Byłabym wdzięczna jeśli byś pojechał.
-No dobrze.

Ubrałem płaszcz i wyszedłem za Gem do samochodu. Usiadłem na miejscu pasażera wkładając słuchawki do uszu. Puściłem ulubiony kawałek i odpłynąłem. Czas zatrzymał się dla mnie w tej jednej chwili. Wszystko było tak nie realne. To było jak magia. Magia, która nigdy nie powróci.

Telefon w mojej kieszeni znacząco zabrzęczał. Ruchem ręki odblokowałem go i przeczytałem treść sms’a : „Harry. To ja Lou. Piszę w ten sposób, bo może już nie masz mojego numeru. Nie ważne. Chciałem Cię tylko przeprosić. Wiem, że to nie to samo co na żywo, ale inaczej nie umiem. Chciałbym Ci wszystko wyjaśnić. Proszę zadzwoń.”

 Łzy spłynęły po moich policzkach. Byłem szczęśliwy. No może szczęśliwy to za dużo powiedziane, zadowolony że to on zrobił ten pierwszy krok. Gemma przyglądała mi się z ukradka. Wykręciłem numer  i nacisnąłem zieloną słuchawkę. Sygnał był długi i donośny.

 -Halo.- rozbrzmiał głos po drugiej stronie
-Kocham Cię.
-Harry?
-Kocham Cię nawet nie wiesz jak bardzo.
-Boże Harry. Gdzie jesteś ? Spotkajmy się.
-Teraz nie mogę. Jadę z Gem do przyjaciółki, ale zadzwonię jak tylko wrócimy. Musisz mi dużo wyjaśnić.
-Będę czekał.
_______________________________________________________________________________
Do tego rozdziału zainspirowała mnie moja bff Karolina. Miał wyglądać troszkę inaczej ale zostanie tak ♥

Rozdział 9 ♥

Przepraszam, że tak długo nic nie pisałam. Tak wiem już ponad miesiąc, ale nie miałam weny, a pisanie na siłę jest bez sensu. Za to dziś po ponownym przeczytaniu 8 rozdziału postanowiłam, że nie mogę tak zostawić tego opowiadania i skończę je. Za namową mojej bff Izabeli napisałam dla was dzisiejszy rozdział i to jej go dedykuje ♥ Love you ♥ Za to, że tak długo nic nie było macie tu troszkę mocniejszego Zialla. Miłego czytania ♥
_____________________________________________________________

„Oczami Harry’ego”

Minął tydzień od nieszczęsnego zdarzenia w kręgielni.  Wszystko toczyło się po staremu. No cóż może poza moim związkiem z Louis’m.

Boże czy to właściwie można nazwać związkiem. Byliśmy ze sobą niecałe dwa tygodnie, a potem zaczęło się psuć. Czuję się nie pewnie.


 Nie widujemy się, a to boli. Tak cholernie boli. Ostatnie parę dni spędziłem w domu z Gemmą. Zbliżały się moje urodziny i miałem małą nadzieję, że nic nie zaplanowała. Nie lubiłem urodzinowych niespodzianek, a tym bardziej po takim rozstaniu.


Boże cały czas mówię o rozstaniu, a nie byliśmy razem. No nazywałem go moim chłopakiem, ale jak widać to nic nie znaczy.  


 Leżałem skulony, okryty szczelnie grubą kołdrą. Nie miałem siły by otworzyć laptop i obejrzeć twitter’a. To wszystko było jak fikcja. Całe moja życie. To nie mogło się stać. To musi być, tak musi jeden wielki sen. Oj jak bardzo bym tego chciał.

-Harry !!
-Co ?!
-Mam tego dość ! Natychmiast wstajesz i idziesz do szkoły ! Nie możesz tyle wagarować !
-Gem, naprawdę nie jestem w nastroju by iść.
-Nie interesuje mnie twój nastrój! Ubierasz się i idziesz !
-Gemma !
-Haroldzie Edwardzie Styles nie dyskutuj ze mną rozumiesz ?!
-Dobra.

Zwlekłem swoje ociężałe ciało z łóżka pomału krocząc ku szafie. Wyciągnąłem z niej szarą koszulkę Killersów i wytarte dżinsy. Na wierzch zarzuciłem rozciągnięty sweter. Zgarnąłem książki do plecaka i trzasnąłem drzwiami wychodząc. Było chłodno. Nie bardzo, ale zawsze. Styczeń to piękny miesiąc. Drzewa pokryte białą kopułą śniegu rozciągające się wzdłuż ulic. Rozgwieżdżone niebo w zimne wieczory. Delikatny i cichy śpiew ptaków o poranku.

Otwarłem mosiężne drzwi szkoły, wolnym krokiem zmierzałem w stronę klasy.  I tak jestem spóźniony, więc nauczyciel będzie robił problemy.

-Dzień Dobry.
-Dobry ? Dla kogo dobry, dla tego dobry Styles. Siadaj.
-To zamierzałem zrobić.
-Słucham ?
-Dobra już nic nie mówię. Pójdę usiąść do swojej ulubionej ławki i będę grzecznie słuchał. Pasuje.
-Styles jak ty się odnosisz ?
-Normalnie. Nie pasuje Ci ? Nie musisz tu uczyć !

Poczułem ciepłą dłoń na ramieniu. Tak. To była jego dłoń. Gładził mój obojczyk próbując mnie uspokoić.

-Zabieraj te łapy i spierdalaj Tomlinson!
-Harry co…co się dzieje ?
- O ty już kurwa dobrze wiesz co !!
-Harry.
-Powiedziałem spierdalaj i daj mi już wreszcie spokój.!


Poczłapałem do ławki uderzając niebezpiecznie o kant parapetu. Serce biło mi jak oszalałem widząc zdezorientowanego Lou, stojącego na środku z takim wyrazem twarzy.


Dobrze mu tak! Zasłużył na to! Po tym co mi zrobił !




„Oczami Niall’a”

Trzymali mnie jeszcze kilka dni w szpitalu. Lekarz powiedział, że mam odpoczywać i mogę zrobić sobie kilka dni wolnego od szkoły. Z moim sercem już lepiej. Codziennie zażywanie tabletek nie jest takie złe jeśli może uratować Ci życie. Po południu miałem spotkać się z Zayn’em, ale on zabronił mi wychodzić i powiedział, że wpadnie. Siedziałem na salonowej kanapie oparty o poduszki oglądając denny serial i jedząc chipsy.

-Cześć.
-Zayn!!!
-Też Cię kocham.
-Wiem
-Jak się dziś czujesz ?
-Dobrze, ale nie o tym chciałem porozmawiać.
-Stało się coś ważnego ?
-Zayn, no bo ja.. jak by to no
-Prostu z mostu
-Chcę żebyś mi wyjaśnił tą całą kłótnię.
-Nie wiem o czym mówisz
-Zayn, nie udawaj. Dobrze wiesz, że chodzi mi o to co wydarzyło się w kręgielni
- I co mam Ci wyjaśnić! Chyba wszystko było jasne !
-Tak najlepiej się wydrzeć i iść no nie ?
-Nie, ale ja po prostu nie wiem co mam wyjaśniać.
-Powiesz mi o kogo chodziło
-Kiedy ?
-Zayn !!!
-Niall proszę cię.
-O co ?
-Musimy o tym rozmawiać?
-Chciałbym wiedzieć kogo miał na myśli mój chłopak, jeśli mogę Cie tak nazwać mówiąc, że kogoś kochał.
-Naprawdę to ważne ?
-Tak
-Miałem na myśli… ehh
-Zayn..
-Harry’ego okej ? Zadowolony?
-Dziękuję.
-Za co ?
-Bo powiedziałeś mi prawdę, której domyślałem się od początku.
-To po co te męczarnie?
-Chciałem wiedzieć czy mi zaufasz.

Zayn objął mnie ramieniem i złożył soczysty pocałunek na moim czole. Złapałem jego dłoń delikatnie nakazując kierunek jego postoju. Małymi kroczkami zbliżaliśmy się do schodów prowadzący tuż do mojego małego pokoju. Od tak dawna tego nie robiłem. Chciałem wreszcie zaznać tej rozkoszy.  Zamaszystym ruchem otworzyłem drzwi i wepchnąłem Zayn’a wprost na łóżko. Siedział z wielkim uśmiechem na ustach przyglądając się mi.

Delikatnie przejechałem językiem po ustach. Widziałem jak jego spodnie robią się coraz to ciaśniejsze, aż wreszcie doszły do takiego stanu, że jeden ruch mógł spowodować ich pęknięcie. Usiadłem na kolanach mojego chłopaka składając gwałtowne pocałunki na jego szyi. Zjechałem rękami niżej gładząc jego nagą klatkę piersiową. Zayn wiercił się pode mną z rozkoszy. Zaczynając od szyi zostawiałem coraz to większe malinki na jego ciele. Zjeżdżałem językiem uwodzicielsko zahaczając zębami o każdy z jego stojących sutków.

 Wyznaczyłem mokrą ścieżkę prowadzącą to jego podbrzusza. Szarpnąłem zębami za guzik by pozbyć się spodni Zayn’a. Uniósł biodra do góry pomagając mi tym samym.  Przejechałem językiem po jego już dawno stojącej męskości. Opuściłem bokserki biorąc do buzi całego przyjaciela mojego chłopaka. Jęki, które Zayn wydawał z siebie jeszcze bardziej utwierdzały mnie w przekonaniu, że robię to dobrze. Jego penis zadrżał w moich ustach i wtedy przestałem.

 -Ej, ej, ej co to ma być ?
-Jak co ? koniec przyjemności kochaniutki.
-No chyba żartujesz.

 Przyciągnął mnie do siebie wpijając się w moje usta. Delikatnie gładził dłonią moją męskość z nadzieją, że uda mu się doprowadzić mnie do samej granicy. Odwrócił mnie i położył na plecach. Podniósł jedną nogę opierając ją sobie na ramieniu.

 -Niall jesteś pewny ?
-Oczywiście, że jestem idioto. Zrób to wreszcie !

Zayn wszedł we mnie z miłym jękiem. Poczułem lekki ból w dole brzuch, lecz po  chwili moje ciało oddało się rozkoszy zadawanej przez mojego kochanka. Chłopak ruszał się coraz szybciej i z większą energią łącznie w tym samym tempie obciągając mi. Czułem, że koniec jest blisko. Zayn zacisnął mocniej ręce i poruszył się jeszcze dwa razy. Poczułem ciepłą maź na swoim brzuch jak również w środku. Doszliśmy równocześnie. Zmęczony opadł na mnie wtulając się w moją pierś i zasypiając.

Rozdział 8 ♥

„Oczami Harry’ego”

-Cześć Zayn
-Harry ? Boże skąd Ty się tu wziąłeś ?
-Mieszkam tu Zayn już prawie trzy miesiące, ale jak widzę nie zauważyłeś, że nie chodzę do szkoły.
-Oczywiście, że zauważyłem, nie bądź śmieszny. Jestem teraz totalnie zaskoczony po prostu.
-To tak jak ja- wtrącił Niall
-Skąd Wy się w ogóle znacie ? – zaczął nieśmiało Liam
-Chodziliśmy razem do szkoły jeszcze w Cholmes Hapel
-Wow. Czyli to ten Zayn, o którym tyle się nasłuchałem ? – Louis przymrużył zmęczone oczy
-Co?
-Oj no opowiadałem Lou troszkę o Tobie, że zawsze mieliśmy na pieńku i w ogóle, a tak właściwie Zayn to nie podejrzewałem, że jesteś gejem.
-No to jak widzisz jestem- odburknął
- Ktoś z CH wie  ?
--yyy nie – opuścił swoją głowę na znak rezygnacji
-To wszystko jasne, tu będziesz gejem, kochający chłopakiem, a gdy już wrócisz do domu wszystko wróci do normy.
-Nie mów tak. Nie znasz mnie.
-Co jest inaczej ? Powiedz mi co takiego się w Tobie zmieniło, przecież poza Nill’em nie kochałeś żadnego chłopaka !!!!!
-Kochałem idioto !!

Zayn obrócił się i wybiegł. Stałem rozkojarzony wpatrując się w lustrujące mnie oczy Lou. Chłopak wydawał się być bardzo zamyślony, jakby myślał nad tym co właśnie usłyszeliśmy.

Jestem totalnym idiotom. Mogłem zachować się normalnie, a nie od razu wyrzucać wszystkie swoje zażalenia. Brawo Styles.

„Oczami Niall’a”


Zayn wybiegł z kręgielni jak oparzony zostawiając mnie totalnie osłupionego po jego kłótni z Harry’m.

Co to w ogóle było ? Ja tu przyprowadzam swojego nowego chłopaka, a tu taka akcja. No nie mogę uwierzyć.

 Przysiadłem zmęczony na skraju krzesła opierając się i ciężko oddychając. Gdzieś głęboko czułem pustkę. Jestem idiotom, powinienem za nim pójść, a nie siedzieć tu i przymulać. Mój puls był szybki i nierówny. Z każdą następną chwilą czułem się coraz gorzej. Ciśnienie rozsadzało mi żyły. Mózg pulsował z bólu. Wziąłem duży łyk wody odstawiając kubeczek niezdarnie na stolik.

-Może zamówimy coś do jedzenia?-odezwała się zażenowana całą sytuacją Dan
-Nie mam ochoty.
-Niall, ja przepraszam. Nie chciałem tak na niego naskoczyć. Proszę Cię nie gniewaj się na mnie. Zadzwonię, wyjaśnię mu wszystko tylko nie bądź zły.
-Nie jestem Harry. Jestem zły na Siebie, bo zamiast za nim pójść, olałem go i zostawiłem samego.
-Wiesz może powinieneś do niego zadzwonić?
-To nic nie da Lou, teraz na pewno nie odbierze.
-To idź do niego i wyjaśnijcie wszystko, a nie siedzisz tu tak bezczynnie!!!
-Idę, tylko nie krzycz na mnie.
-Oj no Niall.

Ruszyłem powolnym krokiem w stronę wyjścia czując jak nogi się pode mną uginają. Podniosłem jedną by postawić krok i upadłem uderzając o coś głową.



„Oczami Louis’ego”


Niall postanowił pójść do Zayn’a, ale nie skończyło się to dobrze. Gdy tylko podniósł się z miejsca zachwiał się niepewnie i upadł uderzając głową o kant stołu. Wszyscy łącznie ze mną zamarliśmy. Można było jedynie usłyszeć głośne krzyki Liam’a na tle dogłębnej ciszy. Chłopak krzątał się jak opętany chcą za wszelką cenę pomóc przyjacielowi. Ukląkł przy nim z łzami w oczach. Patrzyłem na tą scenę z lekkim szokiem.

Po około dziesięciu minutach przyjechała karetka. Natychmiast zabrali Niall’a do szpitala. Jednogłośnie postanowiliśmy pojechać do szpitala. Przejąłem się sprawą przyjaciele, lecz w głowie wciąż miałem słowa Zayn’a, które wykrzyczał Hazza’ie prosto w twarz. Co miało znaczyć to, że kochał jakiegoś chłopaka przed naszym Niall’erem. To dogłębnie wygryzało we mnie dziurę rozgoryczenia. Nagle mój umysł pojaśniał. Boże on kochał Harry’ego.

Tylko dlaczego mu nie powiedział ? Aż tak bał się odrzucenia. No może Harry nie jest jakimś wielkim romantykiem, ale na pewno nie wyśmiałby kogoś kto go kocha. Jeśli by tak zrobił wyśmiałby również mnie, ale tego nie zrobił. Już nic nie rozumiałem. Czułem się przytłoczony tym wszystkim.

-Louissss!!!!!!!!
-Co ?
-No nareszcie ile można.
-Co?
-Krzyczę do Ciebie od dobrych pięciu minut, a ty nie reagujesz tylko przewracałeś oczami.
-Przepraszam, zamyśliłem się.
-Musimy iść zapytać lekarza co z Niall’em.
-Tak, tak chodźmy. Harry ktoś zawiadomił Zayn’a ?
-Nie.
-Mógłbyś zadzwonić. Niall na pewno by ci podziękował.
-Zadzwonię.

Harry szybkim ruchem ręki wyjął telefon i wykręcił wcześniej nie znany mi numer. Czekałem co będzie się działo , gdy usłyszałem krzyk przerażenia i koniec połączenia. Harry złapał moją rękę i zaprowadził wprost do Liam’a i Danielle. Siedzieliśmy na twardych stołkach czekając, aż ktoś wreszcie poinformuje nas co się stało z naszym przyjacielem. Wtulałem się w prawy bok Harry’ego cały czas czując się niepewnie. A co jeśli on dowie się o miłości Zayn’a i będą chcieli być razem ? Nie mógłby mi tego zrobić, chyba. Byłem smutny. Zły i smutny. Ból rozrywał moje małe serce, ale nic nie mogłem poradzić.

„Oczami Harry’ego”


Byłem zły. Na siebie i na Zayn’a, ale przede wszystkim na siebie. Ta całą kłótnia namieszała mi w głowie. Co miały znaczyć słowa, że kochał już kiedyś jakiegoś chłopaka. Dlaczego powiedział to akurat mnie.  Siedziałem wpatrzony w plamkę na ściennie wodząc po niej wzrokiem i obejmując Lou ramieniem. Chłopak też nie czuł się najlepiej. Chodził rozkojarzony i z głową w chmurach. Przytuliłem go bliżej siebie by poczuć więcej ciepła, które od niego biło.

Nagle z wielkim hukiem wbiegł Zayn. Był zdyszany i w samej koszulce. Musiało mu nieźle zależeć jeśli nic na siebie nie nałożył przy takim mrozie. Uniosłem się lekko chcąc podejść do chłopaka, lecz ręka Lou, która trzymała mnie w mocnym uścisku szczególnie mi to uniemożliwiła. Posłałem mu tylko pocieszające spojrzenie i skinieniem pokazałem by przysiadł się do nas. Po dłuższej chwili z dyżurki wreszcie wyszedł lekarz. Wszyscy wyskoczyliśmy na niego.

-Co z nim?
-Wszystko w porządku?
-Dlaczego zemdlał?
-Czy uraz jest poważny?
-Nie tak szybko panowie. Wszystko po kolei, więc pan Horan nie doznał szczególnych obrażeń. Z jego głową wszystko w porządku to tylko lekka rana. Wystarczyło zszyć.
-Ale dlaczego zemdlał ?
-Chłopak ma arytmię i przy wielkim stresie takie rzeczy się zdarzają. On sam czuje się już dobrze.
-Możemy go odwiedzić ?
-Dobrze, ale nie na długo.

Wparowaliśmy do sali jak jakieś stado obijając się przy tym o ściany. Niall leżał na łóżku stojącym na środku pokoju pod lekką, zwiewną kołdrą. Jego wzrok był pusty, a w oczach wciąż można było dostrzec łzy. Pewnie czuł się fatalnie. Do Sali wolnym krokiem wszedł Zayn. Bał się. Było to po nim widać. Stawiał kroki niepewnie.

-Chodź. Nie bój się
-Nie boje się.
-Zayn.- w oczach chłopaka pojawiły się małe iskierki, a po policzkach spłynęły łzy.
-Przepraszam Niall, za wszystko.
-Nie przepraszaj tylko mnie przytul idioto. Wiesz, że Cię kocham.
-Też Cię kocham Niall.
________________________________________________________________________________
Cześć wszystkim. No to dodaje tak jak zaplanowałam. Nie mam napisanego kolejnego rozdział, więc będę musiała się zabrać za nie w weekend choć nie wiem czy zostanie mi jakich czas, gdyż po 2 tygodniowej nieobecności w szkole wracam i muszę po nadrabiać. Zresztą rozdział krótszy od pozostały bo tylko 3 i pół strony, ale myślę, że wam się spodoba. ♥ 

Rozdział 7 ♥

„Oczami Harry’ego”

Wciąż pogrążony w wczorajszych wydarzeniach czułem się cudownie. Dziwię się Lou, że zdobył się na tak wielką odwagę. Wyznał mi dlaczego tak cierpi i za razem, że jest we mnie zakochany. To było piękne. Moje serce skakało z radości w tamtym momencie. Fakt, że złożył ten niewinny pocałunek totalnie mnie zszokował. Byłem pogrążony w swoich rozmyślaniach. Sam nie wiem co do niego czułem. To było coś pięknego, a za razem dziwnego. Nie mogłem przyjąć do swojej świadomości, że mogę się w kimś zakochać i być szczęśliwym. W głębi serca bardzo chciałem mieć osobę, która mnie pokocha.

Bez najmniejszej ochoty zwlokłem swoje ciężkie ciało z łóżka pomału udając się do łazienki, aby wziąć gorący prysznic. Ubrałem biały T-shirt i fioletowe rurki. Zamknąłem drzwi i udałem się w stronę parku, gdzie byłem umówiony z Lou.


„Oczami Louis’ego”

Byłem umówiony z Harry’m w parku około ósmej. Pół nocy nie mogłem zasnąć. Chyba za bardzo się wczoraj pospieszyłem z tym pocałunkiem. On nie był jeszcze gotowy, to było widać z każdej strony.  W tamtej chwili nie zastanawiałem się nad tym, potrzebowałem poczuć jego słodkie i ciepłe usta na swoich. Oddał czułość jednak widziałem w jego oczach zaskoczenie. Szybkim krokiem zmierzałem w stronę tej zielonej ławki. Już tam na mnie czekał. Siedział z książką w ręce totalnie odcięty od rzeczywistości. Podbiegłem od tyłu i objąłem go w pasie składając lekkiego buziaka na szyi.

-Lou przestraszyłeś mnie.
-Przepraszam.
-Oj no już choć do mnie.-poklepał ręką miejsce obok siebie.
-Harry chciałem… znaczy bo ja nie wiem jak to.. no
-Pytaj o co tylko chcesz-posłał mi delikatny uśmiech
-Czy my no wiesz… kim my właściwie jesteśmy?
-Louis jesteś całym moim życiem. Kocham Cię i nigdy nie przestanę.
-Hazz

Ujął moją twarz i złożył na moich rozgrzanych ustach słodki, ale namiętny pocałunek. Pogłębiłem czułość czując, że cała krew z mojego ciała spływa do dolnych partii. Harry położył rękę na moim prawy udzie gładząc je w górę i  w dół.  Mój członek robił się coraz twardszy co nie ubiegło uwadze Hazzy. Podsunął dłoń wyżej dotykając mojej erekcji. Wydałem z siebie gardłowy jęcz rozkoszy wprost do jego ust. Nasze języki walczyły w zawziętym uczuciu wśród przechodniów. Co jakiś czas można się było dosłuchać odrażających stęknięć bądź wyrazów odrzucenia. Nie powstrzymywało nas to jednak przed wspólną zabawą.

Usiadłem okrakiem na jego kolanach intensywnie ocierając się o jego krocze nie zaprzestając czułości. Nagle poczułem wibrację, która przerwała nam tą wspaniałą chwilę. Niechętnie wyciągnąłem telefon z kieszeni i odblokowałem go. Wyświetlacz świecił się jak opętany, a na ekranie widniało nazwisko  Niall’a.

-Słucham?
-Stary, gdzie ty jesteś ? Czekam tu na Ciebie już piętnaście minut!!
-Gdzie czekacie ?
-No pod domem.
-Hahahahahha
-Co Cię tak śmieszy? Wstawaj z tego łóżka i chodź do nas.
-Jestem w parku.
-Po jakiego grzyba poszedłeś sam do parku?
-Kto powiedział, że jestem sam.
-Jesteś z Harry’m ?
-Tak
-Lou przepraszam, nie chciałem wam przeszkadzać.
-Spoko Niall nic się nie stało i tak już zbieraliśmy się do szkoły.
-To ja.. no… tego… do zobaczenia.


„Oczami Niall’a”

To już dziś mój chłopak miał przyjechać do Londynu, aż nie mogłem się doczekać. Chciałem jak najszybciej pochwalić się tym faktem przed Lou, ale gdy tylko zadzwoniłem on  odebrał z niemałym rozbawieniem. Staliśmy jak głupki pod jego domem dobre piętnaście minut, a on w najlepsze zabawiał się z Harry’m w parku. Postanowiliśmy wraz z Liam’em iść do szkoły samym. Droga dłużyła nam się niemiłosiernie.

-Liam… czy ty no wiesz chciałbyś poznać mojego chłopaka ?- zapytałem oblewając się rumieńcem
-Pewnie, że bym chciał. Co to za głupie pytania Niall’er.
-No bo nie wiem czy powinienem tak od razu przedstawić mu wszystkich czy lepiej poczekać.
-To już zależy od Ciebie, ale myślę że na pewno czułby się pewniej w szkole znając kogoś prócz Ciebie.
-Może to i dobry pomysł.
-No, a tak właściwie to kiedy on ma tu być ?
-Powinien być już dzisiaj wieczorem.
-To może umówimy się w szóstkę i wybierzemy się gdzieś razem ?
-Może kręgle?
-Dobry pomysł.

Oboje w cudownych nastrojach zbliżaliśmy się do szkoły. Pierwszy jak zwykle angielski. Popchnąłem mosiężne drzwi szkoły, a moim oczom ukazał się rząd równo ustawionych szafek. Skierowaliśmy się do sali, w której miały odbyć się zajęcia. Hazza już siedział na końcu pomieszczenia z przytulonym do siebie ściśle Lou. Oboje wyglądali tak słodko w swoich objęciach.


„Oczami Zayn’a”
Już nie mogłem doczekać się powrotu ze szkoły. Wszystko spakowane czekało nam mnie. Byłem już tylko kilka godzin od ponownego zboczenia mojego ukochanego. Roznosiła mnie energia przez co dostałem dziś już trzy uwagi. Moje myśli nie były jednak ukierunkowane tylko na Niall’u. Od pewnego czasu miałem dziwne sny z Harry’m. Tak, tak podobał mi się, ale to było kiedyś. Teraz nawet nie wiem gdzie mieszka i czy w ogóle jeszcze żyje. Może jest mu lepiej bez tych naszych codziennych bójek. Choć mieliśmy wtedy tylko piętnaście lat ja wiedziałem, że pociąga mnie bardziej ta sama płeć. Nie oczekiwałem jednak od chłopaka deklaracji, że jego też. Boże po za tym nie wyznałem mu swoich uczuć.  Wyciągnąłem telefon i wystukałem z nudów widomość:

„Nudzę się co teraz masz?”

 Po dobry pięciu minutach moja komórka zadrżała.

„Właśnie siedzę na angielskim i strasznie za Tobą tęsknie”
„Ja też tęsknię Niall, ale nie martw się za parę godzin będziemy razem”
„A właśnie mam małe pytanko czy po twoim przyjeździe nie wybrałbyś się z nami na kręgle?”
„Z nami ?”
„No z moimi przyjaciółmi, chciałbym Ci ich wszystkich przedstawić”
„Pewnie, chętnie z wami pójdę”
„To jesteśmy umówieni”
„Tak, wiesz to ja jak tylko dojadę zadzwonię i wtedy się spotkamy okej?”
„Dobrze. Kocham Cię”
„Ja Ciebie też kocham”

-Panie Malik czy ja panu przypadkiem nie przeszkadzam ? – głos nauczycielki rozniósł się z głośnym echem po klasie.
-No czy ja wiem, już raczej nie.
-Zayn co to ma znaczyć ? Nigdy się tak nie zachowywałeś.
-Pani mnie nie zna. Nie jest pani dane oceniać mnie więc tyle w temacie.
-Dostajesz uwagę.!!
-To proszę wpisać, nie problem. Jutro mnie już tu nie będzie.
-Jak to Cię nie będzie ?
-Wyprowadzam się. Zdziwiona ?
-Natychmiast do dyrektora młody człowieku- wrzeszczała cała bordowa
-Dobra już biegnę.

Jednym ruchem ręki zgarnąłem z ławki swoje rzeczy i wyszedłem z klasy. Ani mi się śni iść teraz do dyrektora. Postanowiłem wrócić do domu. Wolnym krokiem zbliżałem się do małego zielonego domku. Otwarłem drzwi i udałem się do swojego pokoju w celu zapakowania reszty pozostawionych rzeczy. Mamy jeszcze nie było, więc musiałem czekać aż wróci z pracy byśmy mogli w końcu pojechać do Londynu.  Położyłem się na łóżku zamykając zmęczone oczy i pogrążając się w błogim śnie.

„Oczami Harry’ego”

Lou leżał w moich ramionach wtulając się w nie jak najmocniej mógł. Niall stukał coś na telefonie, a Liam ukradkiem spoglądał na Danielle. Byli taką piękną parą. No może nie, aż tak piękną jak ja i Louis, ale jednak. Czułem się tak cudownie. Pragnąłem z całego serca pozostać z tym nieziemskim chłopakiem do końca swojego nędznego życia. Trwaliśmy w tym mocnym uścisku koło dwudziestu minut może dłużej, aż do momentu w którym zadzwonił dzwonek. Puściłem ciało Lou i zebrałem swoje zeszyty z ławki. Chłopak uniósł się pomału i oboje wyszliśmy na korytarz trzymają się za ręce.
Niall uśmiechał się od ucha do ucha.

-Coś ty taki szczęśliwy Niall’er-zapytał Lou
-No to tak, idziemy dziś na kręgle ?
-Kręgle, serio?
-No proszę, proszę, proszę.
-Ale po co chcesz iść na kręgle?
-Bo chciałbym wam przedstawić mojego nowego chłopaka.
-Ty masz chłopaka ?- krzyknąłem ze zdziwieniem
-Mówiłem wam !
-Mi nie mówiłeś !
-Jak nie jak tak !
-Lou prawda, że mi nie mówił?
-No w sumie to tak.
-Oj
-No oj.
-Dobrze no przepraszam Haroldzie, że nie poinformowałem Cię o moim nowym związku, ale to jak idziemy na te kręgle czy nie ?
-Pewnie, że idziemy. Nie mogę się doczekać, aż poznam tego szczęściarza.

„Oczami Niall’a”

Minęła osiemnasta, a on wciąż nie dzwonił. Siedziałem cały roztrzęsiony przed telewizorem jedząc chrupki serowe. Co prawda byliśmy umówieni ze wszystkimi na dziewiętnastą, ale fakt że jeszcze nie dzwonił rozpraszał mnie.  Nagle poczułem wibrujący telefon. Szybkim ruchem ręki odebrałem połączenie.
-Hej Niall to gdzie mamy zamiar się spotkać ?
-Zayn nareszcie. Ile można czekać.
-Przepraszam, ze tak późno ale spałem i mama nie miała serca mnie obudzić.
-Dobrze, nic się nie stało.
-To gdzie zamierzasz się ze mną spotkać kocie?
-Może podasz mi adres a ja po prostu przyjdę po Ciebie co ty na to ?
-Pewnie. To w takim razie Avenue Street 35.
-Ok będę za dziesięć minut.

Nałożyłem na swoje ramiona płaszcz i wybiegłem na ulicę. Nie mogłem doczekać się momentu, aż w końcu go przytulę. Przyspieszyłem kroku nie mogąc się doczekać. Nagle moim oczom ukazała się sylwetka ciemnego chłopaka. Stał przed domem i czekał właśnie na mnie. Podbiegłem do niego zarzucając ramiona na jego szyję. Przyciągnął mnie w pasie i okręcił wokół własnej osi.  Postawił mnie na ziemi i złożył soczysty pocałunek na moich gorących ustach. Wolnym krokiem ruszyliśmy w stronę kręgielni. Trzymaliśmy się za ręce. Byłem szczęśliwy. Mój ukochany wreszcie był blisko mnie i kocham go z całego mojego małego serduszka.

-Niall z kim się właściwie mamy spotkać?
-Trzech kolegów i dziewczyna jednego z nich.
-Czyli będzie nas nie mała grupka?
-No na to wyszło.


„Oczami Harry’ego”

Czekaliśmy już w kręgielni na Niall’a i jego nowego chłopaka. Byłem podekscytowany tym, że przyjaciel spotkał kogoś bliskiego jego sercu. Siedzieliśmy w czwórkę przy stoliku sącząc napoje, gdy nagle drzwi otworzyły się. Niall wbiegł pierwszy i od razu przytulił się do mnie.

-Co jest Niall’er? Gdzie ten Twój ukochany?
-Już idzie poszedł wypożyczyć buty.

Nagle moim oczom ukazał się nie kto inny jak Zayn. Ten Zayn, który był po części winny śmierci mojej mamy. To z nim w tym dniu pobiłem się w szkole. Chłopak szedł w naszą stronę z wielkim uśmiechem na twarzy. Zatrzymał się tuż przed stolikiem i zamarł.

-Cześć Zayn. 

Rozdział 6 ♥

„Oczami Harry’ego”

Nowy dzień, nowe wyzwania. Wstałem całkiem zaspany odrzucając kołdrę na bok. Na dworze było jeszcze dość ciemno, a większą część świata pokrywała mgła. Uniosłem się z łóżka, aby udać się do łazienki. Jak codziennie wykonałem poranne czynności. Ubrany zszedłem po małych schodkach do kuchni. Na stole stały już naleśniki. No to Gem się postarała tym razem. Usiadłem na krześle i wolno przeżuwałem posiłek. Godziny mijały, a ja wciąż tkwiłem w tym samym miejscu.

Całą noc rozmyślałem nad tym co wydarzyło się między Niall’em a Lou przed szkoły. Byli tylko przyjaciółmi, albo tylko mi się zdawało. No, ale mniejsza ten pocałunek nie wyglądał na przyjacielski, może jednak łączy ich coś więcej. W mojej głowie aż roiło się od pytań, których bałem się zadać. Spojrzałem na zegar, była dopiero siódma, więc ruszyłem swoje wielkie dupsko i podreptałem do salonu.

                                                                                     *

„Oczami Niall’a”

Wstałem, a raczej obudził mnie dźwięk dzwoniącego telefonu. Przetarłem oczy spoglądając na świecący ekran. Szybkim ruchem odblokowałem urządzenie czytając tekst wiadomości.

„Hej słonko. Co zamierzasz dziś robić ? Boże nawet sobie nie wyobrażasz jak tęsknie.”

Uśmiech momentalnie malował się na mojej twarzy. Wreszcie komuś na mnie zależało. Poczułem się taki spełniony, ale za razem rozgoryczony tym, że nie możemy się jeszcze spotkać. Nacisnąłem nową wiadomość, by po chwili wystukać tekst na klawiaturze.

„Hej misiu. Dziś jak codziennie będę tęsknił za Tobą i chyba spotkam się z przyjaciółmi. Chciałbym Cię w końcu znowu zobaczyć i przytulić.”

Nacisnąłem wyślij i czekałem na odpowiedź. Już po chwili mój telefon zabrzęczał.

„Jeju nawet nie wiesz jak bardzo też bym tego chciał, ale mam małą niespodziankę. Ubłagałem mamę i na jakiś czas zamieszkam z ciotką w Londynie.”

Moje oczy wyszły z orbit. Mój ukochany miał być tak blisko mnie i to już za niedługo. Niestety teraz musiałem zbierać się do szkoły i zakończyć konwersację z nim. Wystukałem jeszcze jednego krótkiego sms’a .
„Cieszę się bardzo, ale to bardzo. Tylko teraz muszę już zbierać do szkoły. Pogadamy wieczorem. Zadzwonię.”

Szybko wrzuciłem na siebie rurki i koszulkę i byłem gotowy do wyjścia. Nagle w całym domu rozległ się dzwonek. Zbiegłem po krętych schodach otwierając drzwi. Przed moimi oczami ukazał się smutny Lou i Liam. Obaj nie mieli dobrych humorów. Jedynie ja w tej chwili emanowałem szczęściem.

-Chłopaki co wy tacy przygnębieni?
-Mam kryzys z Dan.
-Jaa.. no sam zresztą wiesz.
-Jeju nie załamujemy się, a cieszymy życiem.
-A ty czemu jesteś taki szczęśliwy?-zapytał Li
-Bo no Lou ja Ci wczoraj mówiłem o tym chłopaku pamiętasz prawda?
-No tak pamiętam.
-To dziś się właśnie dowiedziałem, że przeprowadzi się do Londynu.
-Jakie to romantyczne.-po tych słowach Liam lekko się zaczerwienił.
-No może trochę.
-Więc kiedy nam go przedstawisz?
-Jeszcze nie wiem, ale zrobię to jak najszybciej.
-Jak dobrze, że chociaż jeden z nas jest szczęśliwy w tej chwili.- oczy Lou zaszły łzami
-Louu proszę Cię porozmawiaj z nim. Wyjaśnij, on na pewno też czuję się zagubiony w tej sytuacji, a Twoje zachowanie wcale tu nie pomogło.
-Wiem, postaram się dziś, ale nie jestem pewny czy dam radę.
-Dasz! My w Ciebie wierzymy.
-Dobra, dobra.
                                                                               *

                                                                                        

„Oczami Louis’ego”

Powolnym krokiem zbliżaliśmy się do szkoły. Wiedziałem, że jeśli nie wyjaśnię mu swojego zachowania może już nigdy się do mnie nie odezwać. Może to głupi pomysł, ale postanowiłem zaryzykować. Szukałem go w całej szkole lecz nigdzie ale to nigdzie nie było go. Zrezygnowany udałem się do sali od angielskiego. Zająłem swoje miejsce przy ścianie czekając na Harry’ego.
Wpadł do klasy dziesięć minut po dzwonku mocno zdyszany.

-A więc raczył pan przyjść, panie Styles.
-Ależ oczywiście, gdzie bym sobie odpuścił taką cudowną lekcję jaką jest angielski.

Zbliżał się do naszej ławki. Tak przez pewien czas zapomniałem, że ona jest nasza. Usiadł jak najdalej ode mnie mógł. Poczułem się strasznie. Zrobił to tak bezdusznie jakby brzydził się mojej osoby. Wyrwałem małą karteczkę z końca zeszytu i zapisałem na niej wiadomość 
„Spotkaj się ze mną po szkole w bibliotece. Wszystko Ci wyjaśnię”.
Posłałem karteczkę po ławce czekając na jego reakcje.

Ujął ją w rękę i uważnie studiował każde słowo. Odwrócił się do mnie i kiwnął głową na znak, że się zgadza. Nagle w moim sercu zrobiło się bardzo gorąco. Dawno nie czułem czegoś takiego. Boże nigdy nie czułem czegoś takiego.  Rozmarzyłem się na temat tego jak przebiegnie nasza rozmowa, że skończy się cudownie obejmiemy się i będzie pięknie. Mogła ona skończyć się zupełnie inaczej, ponieważ Harry mógłby nie wytrzymać mojego nacisku i po prostu uciec albo zwyczajnie w ogóle nie przyjść. To byłoby najgorsze.

„3 godziny później”

Czekałem już w bibliotece. Siedziałem przy małym stoliku mając nadzieję, że Hazza jednak się zjawi. Wszystko rozpierdalało mnie od środka. Czułem ucisk w sercu. Bałem się, cholernie bałem się tej rozmowy, ale nie mogę dłużej ukrywać uczuć do niego. Drzwi pomieszczenia zaskrzypiały i zza regału wyszedł nie kto inny jak Harry. Zbliżał się do mnie. Wstałem i wskazałem mu miejsce naprzeciwko siebie. Siedzieliśmy patrząc sobie w oczy, żaden z nas nie wiedział jak zacząć tą niezręczną rozmowę. W końcu przełamałem swój strach, bo to w końcu ja poprosiłem go żeby mnie wysłuchał.

-Harry-zacząłem pomału
-Lou widziałem Cię wczoraj z Niall’em- wypalił proso z mostu
-Ja nie wiem co powiedzieć.
-Powiedz to co zamierzałeś. Może po prostu wytłumacz mi swoje zachowanie bo zaczynam się w tym wszystkim gubić.
-Ja nie wiem jak.
-To po jakiego chuja kazałeś mi tu przyjść.? Najpierw obrażasz się na mnie bo nazwałem cię LouLou, potem gdy wszystko teoretycznie wróciło do normy uciekasz z sali zostawiając mnie tam całkiem rozkojarzonym, po czym widzę Cię na schodach przed szkołą namiętnie całującego się z Niall’em.-spojrzał na mnie z wyrzutem podnosząc się do wyjścia.
-Hazz czekaj.
-Na co? Na to, aż wreszcie weźmiesz się na odwagę i powiesz co chciałeś? Nie mam tyle czasu Lou.
-Ja naprawdę chcę Ci wyjaśnić
-No to zaczynaj. Nie mogę się doczekać.-był zdenerwowany
-Nie wiem od czego zacząć.
-Ja pierdole Lou albo teraz albo nigdy. Zacznij od tego czemu obściskiwałeś się z Niall’em może co?!
-My.. znaczy no kiedyś byliśmy jakby razem ale nie do końca.
-Co to znaczy nie do końca ?
-Boże Harry no obciągaliśmy sobie nawzajem to tyle.
-Wow
-Przepraszam nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało
-Ale zabrzmiało. To skoro łączyło was coś dlaczego teraz się całowaliście? Lou ja nic już z twego nie rozumiem.
-Opowiem Ci wszystko od początku dobrze, ale to będzie bardzo długa historia
-Dobrze, tylko może nie tu. Dziwnie się czuję, gdy każdy może usłyszeć o czym mówimy.
-Jasne

Wyszliśmy ze szkoły wolnym krokiem kierując się do parku. Usiedliśmy na zielonej ławeczce oddalonej od placu zabaw w głębi zarośli. To była ławka, którą kiedyś pokazał mi Ben. Ten Ben.

-No więc Lou teraz już nikt nas nie usłyszy.
-Dobrze. Dwa lata temu poszedłem do nowej szkoły. Byłem nowy nie znałem nikogo. Już pierwszego dnia w oko wpadł mi pewien chłopak. Wiedziałem tylko, że jest ode mnie starszy. Z każdym dniem moja fascynacja nim rosła. W między czasie poznałem Liam’a  i Niall’a. Staliśmy się przyjaciółmi. Tylko oni wiedzieli, że jestem gejem i podoba mi się ktoś ze szkoły. Pewnego dnia poszliśmy wszyscy na imprezę do dziewczyny ze szkoły. Było bardzo dużo ludzi i w tym on. Bałem się zagadać, choć tak bardzo chciałem. Stałem pod ścianą obserwując każdy jego ruch. Nim się spostrzegłem stał koło mnie.
-Zauważyłem, ze mi się przyglądasz-powiedział
-Yyy ja no tego boo. – jąkałem się jak nigdy
-Nic nie szkodzi młody też jesteś niezły.
Zaskoczył mnie tym, ale bardzo pozytywnie.
-Jestem Ben.
-Louis.
-LouLou jesteś słodki. Chciałbyś bardziej się poznać.
Od tego wszystko się zaczęło. Z każdym dniem zatracaliśmy się w swoim uczuciu coraz bardziej. Kochałem go. Tak bardzo go kochałem. Byliśmy razem dziewięć miesięcy, aż do tego wstrętnego dnia kiedy to Ben musiał jechać do swojej ciotki do Doncaster. Prosiłem, żeby został. Pogoda była wstrętna, padało, była mgła, widoczność na drodze była minimalna. Uparł się. Nie posłuchał mnie. Pojechał. Godzinę później dowiedziałem się, ze miał wypadek i nie żyję. Byłem załamany. Miłość mojego życia, jedyna osoba, którą kochałem nie żyje. Po tym nie umiałem się pozbierać. Obiecałem sobie, ze nigdy więcej się nie zakocham.

Nie będę już cierpiał i to skutkowało, aż do czasu gdy poznałem Ciebie Harry. Zauroczyłeś mnie już pierwszego dnia naszej znajomości. To, ze powiedziałeś nam od razu, że jesteś gejem trochę mnie zdziwiło ale ucieszyłem się. Nawet nie wiesz jak się ucieszyłem po tych słowach. Tylko, że miałem jeden mały problem. Z każdym dniem coraz bardziej przypominałeś mi Ben’a. Te same kręcone włosy, zielone oczy, dołeczki w policzkach. Każdy twój ruch w moją stronę przywoływał te wszystkie wspomnienia. Bolące wspomnienia. Nie chciałem się zakochiwać, ale stało się i nie umiem nic na to poradzić, dlatego już wiesz dlaczego wtedy w szkole zareagowałem tak gwałtownie na to jak powiedziałeś do mnie LouLou. To było pierwsze przezwisko, które Ben mi nadał.

 Byłeś do niego tak podobny i jeszcze nazwałeś mnie w ten sam sposób. Po prostu nie wytrzymałem tej presji. Jeśli zaś chodzi o to co widziałeś przed szkołą to ja i Niall jak wiesz byliśmy ze sobą. No może nie byliśmy, ale no. Byłem załamany, a on jak zawsze mnie przytulił popatrzyłem w jego pełne smutku i troski oczy i nie mogłem się powstrzymać. Ja przepraszam Harry. Naprawdę przepraszam.

Oczy Harry’ego zaszły łzami, które pomalutku spływały po jego gorących policzkach. Nie mógł znieść tego, że Louis tak cierpiał, a to wszystko przez niego. Robił to co prawda nieświadomie ale zawsze.

-Harry nie płacz proszę. Ja przepraszam, jeśli chcesz mogę się już więcej do Ciebie nie zbliżać.
-Lou nawet tak nie mów. Ja nie mogę uwierzyć, że powiedziałeś mi to wszystko.
-Chciałem Ci wyjaśnić
-Dziękuję.- Harry złapał moją twarz w dłonie i lekko musnął moje usta.
-Hazza?-zapytałem zdziwiony
-No przecież sam powiedziałeś mi, że się zakochałeś. Jezu przepraszam. Odebrałem do od razu do siebie, ale ze mnie idiota.
-Nie jesteś idiotą Harry. Jesteś moim słodkim Harry’m.

Ująłem jego gorące policzki dłońmi gładząc kciukami po nich. Zbliżyłem swoją twarz do jego i złożyłem na tych malinowych ustach lekki, ale namiętny pocałunek.

 ________________________________________________________________
Przepraszam, że dodałam wczoraj taki beznadziejny rozdział, ale nie miałam weny. Dzisiaj rano naszło mnie więc postanowiłam napisać coś nowego póki mam czas i dodać aby wynagrodzić to wszystkim, którzy czytają. Myślę, ze ten rozdział troszkę was zaskoczy choć może nie koniecznie. Teraz zacznie się juz prawdziwy Larry i pomału będziemy zbliżać się do końca. Jeśli jutro coś napiszę nowego to postaram się to dodac w jak najbliższym czasie ale nic nie obiecuje. :3♥

Rozdział 5 ♥

Czułem się rozerwany pomiędzy dwa świat. Nie mam pojęcia dlaczego właśnie tak się poczułem, aż do momentu gdy zadzwonił dzwonek znajdowałem się w jakimś magicznym amoku. Po prostu nie mogłem dopuścić do siebie myśli, że czuje coś do tego chłopaka. Wybiegłem z sali jak oparzony zostawiając go tam samego. Bez żadnego wyjaśnienia, a przecież wszystko było w porządku. Poczułem w sercu, że nie wytrzymam tak długo i rozpłaczę się jak mała dziewczynka. Z każdym jego dotykiem czułem się jak dwa lata wcześniej z moim lubym. To nie było dobrze. Wiedziałem, że jeśli chce bądź oczekuje czegoś więcej od Harrego nie mogę wciąż postrzegać go przez pryzmat „jego”.

Wybiegłem ze szkoły jak najszybciej dało się to zrobić. Łzy zbierały się już w kancikach oczu powstrzymywane przeze mnie. Stałem na marmurowych schodach w samym podkoszulku czując dreszcze. Usłyszałem za sobą ciche wołanie, więc odwróciłem się ostrożnie. Niall biegł w moją stronę z niezawodną szybkością.

-Stary co Ci się stało ?
-Ja nie… - łzy, które tak długo czekały na swoją kolej wreszcie zostały wypuszczone
-Co Ty nie ? Louis powiesz mi wreszcie ?!
-Nie umiem …. On tak bardzo przypomina mi Bena- po tych słowach wpadłem w totalną histerię
-Louu. Ja wiem, że to dla Ciebie ciężkie ale musisz pogodzić się z jego śmiercią.
-Niall ja go kocham.! Rozumiesz kocham Go !

Wpadłem w ramiona przyjaciela zanosząc się płaczem. Ja Louis Tomlinson, wielki pan sławny, stałem przed szkołą płaczą w ramionach najlepszego przyjaciela.   Niall gładził ręką moje plecy.

-Wszystko będzie dobrze stary. Poradzimy sobie z tym razem.
-Dziękuję.

Uniosłem wzrok widząc napuchnięte oczy kolegi. Złożyłem dość namiętny pocałunek na jego wargach. Od razu oddał pieszczotę. Zaczęliśmy się całować z coraz to większym pożądaniem. Może chęcią czegoś więcej. Objąłem jego talie przyciągając chłopaka bliżej siebie.

-Lou. – przerwał nagle Niall
-Tak?
-My.. no my nie możemy znowu tego zrobić.
-Ale jak to
-Nie czujesz się z tym źle ?
-Niall co się stało ? – byłem zaskoczony jego zachowaniem
-No bo ja chyba …
-Co chyba ?
-Zakochałem się. – powiedział rumieniąc się.
-A on wie ?
-Po części.
-Chłopie i Ty mi nic nie powiedziałeś. Niall’er jak mogłeś ?!
-Bałem się.
-Czego ?
-No, że będzie zły albo coś.
-Kocham Cię stary, ale jak przyjaciela.
-Ja Ciebie też Lou.

                                                                                  *

Oczami Harrego

Wybiegłem z sali za nim. Biegł przed siebie wpadając co po chwilę na jakieś osoby, których nie znałem.

Co ja znowu takiego zrobiłem ? Nic już nie rozumiem ? Jeśli miałby coś przeciwko powiedziałby mi prawda ?

Tyle pytań krążyło po mojej głowie na które nie mogłem otrzymać odpowiedzi. Powolnym krokiem zmierzałem w kierunku drzwi budynku. To co zobaczyłem przekroczyło wszystkie moje oczekiwania. Niall wraz z Louisem całowali się namiętnie na schodach. Stałem oszołomiony całym tym wydarzeniem.

To co najpierw chce mnie poderwać, a potem zabawia się z Niall’em. Jak on może. Co go do tego nakłoniło?
Nie mogąc dłużej patrzeć na ten widok odwróciłem się wracając do szkoły na lekcje. Moje życie nie było łatwe, ale teraz już kompletnie się pogmatwało.



________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wiem, że krótkie i spóźniłam się prawie 4 dni ale jakoś nie miałam weny na ten rozdział. W następnym postaram się wszystko wyjaśnić i połączyć w jakiś sposób już Larrego.  Do opowiadania wkradnie się też Zayn, ale tego jak już nie zdradzę. Choć mam nadzieję, że niektórzy się domyślą. Pozdrawiam Ewa xoxo
A bo bym zapomniała następny rozdział dodam jakoś w sobotę, ale nic nie obiecuje.